Charakterystyczna przyprawa dla kuchni włoskiej. Posiada lekko słonawy, pieprzno-cytrynowy smak i przyjemny, korzenny zapach. Wymieszana z szałwią, rozmarynem i tymiankiem może z powodzeniem zastępować sól.
Zastosowanie: do zup (zwłaszcza pomidorowej i jarzynowej), kotletów schabowych, potraw z dodatkiem pomidorów (surówek, jajecznicy, omletów), ale i pizzy.
To najprawdopodobniej najstarsza przyprawa świata, której przypisywane są właściwości afrodyzjaku. Otrzymuje się go z wysuszonej kory cynamonowca. Ma charakterystyczny, słodkawo-korzenny smak i mocny aromat.
Zastosowanie: do dań z jagnięciny, ryżu, ciast, ponczów, grzanego piwa i wina, kawy.
Przyprawa znana w Polsce od bardzo dawna. Posiada charakterystyczny zapach i ostry, lekko korzenny smak. Wspomaga trawienie, dlatego często dodaje się go do ciężkostrawnych potraw.
Zastosowanie: do dań z kapusty, buraków, wielu zup, smażonych i pieczonych mięs. Najczęściej używa się go z czosnkiem, chrzanem, liściem laurowym i pieprzem.
W Polsce znane również pod nazwą liścia bobkowego. To suszony liść wiecznie zielonego krzewu. Aromatyczny, nadający nieco cierpkiego i gorzkiego smaku, dlatego do potraw dodaje się najwyżej 2 liście, a przed podaniem lepiej je wyjąć.
Zastosowanie: idealny do zup (grochowej, żurku, ziemniaczanej), ale i golonki, pasztetów, bigosu, czy marynat (grzyby, śledzie). Jedna z bardziej lubianych przypraw w kuchni polskiej.
To bardzo aromatyczne ziele o dosyć szerokim zastosowaniu. Spotykane w popularnej przyprawie Maggi, wszelkiego rodzaju kostkach bulionowych, i zupkach błyskawicznych.
Zastosowanie: w kuchni dodaje się go do zup (smak rosołu dzięki niemu jest niezapomniany, ale lubi go również zupa pomidorowa i jarzynowa), surówek z papryki, pomidorów, sałatek ziemniaczanych, ale i do szpinaku, jajecznicy, czy past twarogowych.
Ta sympatyczna przyprawa nazywana czasem mariolką, jest spokrewniona z oregano, choć posiada nieco bardziej szczypiący smak. Świetnie komponuje się z innymi ziołami (szałwią, rozmarynem).
Zastosowanie: w ciężkostrawnych, tłustych potrawach, tj. zupa fasolowa, czy grochówka, smalec, żurek, biała kiełbasa, tłuste ryby. Wspomaga trawienie i ma działanie moczopędne.
Inaczej lebiodka o jej charakterystycznym, intensywnym aromacie. Wchodzi w skład ziół prowansalskich.
Zastosowanie: do zapiekanek, potraw z fasoli, pomidorów, bakłażanów i cukinii. A już zupełnie nieodzowne przy przygotowywaniu pizzy, czy sosu bolońskiego. Najczęściej używa się go z bazylią, kolendrą i pieprzem, ale lepiej nie łączyć go z kaparami i majerankiem.
Charakterystyczna przyprawa dla kuchni węgierskiej, hiszpańskiej, meksykańskiej i indyjskiej. Papryka chilli ma równie szerokie zastosowanie, jak oszczędnie powinna być używana ze względu na swoją pikantność.
Zastosowanie: jej charakterystyczna ostrość idealnie pasuje do wszelkiego rodzaju gulaszów, ostrych sosów, serów, sałatek i zup. Świetnie sprawdzi się również jako barwnik, który uatrakcyjni wygląd waszych potraw.
To jedna z najczęściej używanych w kuchni przypraw. Może stanowić dopełnienie prawie każdej potrawy.
Zastosowanie: dodaje się ją do dań mięsnych, zup, sosów, sałatek, serów. Intensywnie czerwona barwa papryki świetnie nadaje się jako barwnik do potraw. W dodatku przyprawa ta oprócz walorów smakowych posiada również zdrowotne – poprawia trawienie, posiada witaminy.
Pieprz czarny jest najbardziej ostrym ze wszystkich rodzajów pieprzu i jednocześnie należy do najbardziej uniwersalnych przypraw.
Zastosowanie: może być dodawany do prawie każdej potrawy, znakomity do rosołów, bigosów, ale i potraw duszonych, czy pieczonych. Ze względu na swoją ostrość powinien byś stosowany z umiarem (odradzamy stosowanie z tymiankiem).
Pieprz czarny jest najbardziej ostrym ze wszystkich rodzajów pieprzu i jednocześnie należy do najbardziej uniwersalnych przypraw. Jeśli decydujemy się na pieprz w ziarnach – dłużej zachowa swój aromat, a my będziemy mogli wybrać grubość mielenia w domowym młynku..
Zastosowanie: znakomity do rosołów, bigosów, ale i potraw duszonych, czy pieczonych. Ze względu na swoją ostrość powinien byś stosowany z umiarem.
Ze względu na kolorystykę pieprzu, wyróżniamy ziarna czarne, białe, zielone i czerwone.
Zastosowanie: całych ziaren używa się do sosów, zup, bulionów i marynat, natomiast pieprz zmielony ma praktycznie nieograniczone zastosowanie. Ten pieprzowy melanż nie tylko podnosi walory smakowe, gdyż mieszają się w nim ostre i łagodniejsze nuty, ale również ze względu na wyjątkową dekoracyjność urozmaici wygląd Waszych potraw.
Przyprawa znana już w starożytności i ceniona ze względu na zawartość olejków eterycznych. Stosuje się ją dosyć oszczędnie.
Zastosowanie: do niektórych zup ( rybnej, pomidorowej, jarzynowej), potraw z ziemniaków, tłustych sosów, czy grzybów (odrobina dodana do pieczarek nada im zupełnie nowego charakteru).
Inaczej nazywany macierzanką, pochodzi z regionów Morza Śródziemnego. Jest charakterystyczny zwłaszcza dla kuchni włoskiej i francuskiej. Posiada intensywny aromat, dlatego zwykle jest używany oszczędnie.
Zastosowanie: do tłustych mięs, pasztetów, potraw z roślin strączkowych. Może zmienić smak i zapach gotowanych starych ziemniaków. Najlepiej nie mieszać go z innymi przyprawami.